Bogactwo w Biblii

Najczęściej źle cytowany werset: „Korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy” (1 Tm 6:10) — nie „pieniądze są korzeniem zła”. Greckie philargyria oznacza obsesyjne przywiązanie. Problem nie leży w posiadaniu, lecz w postawie.

Linia 1 — bogactwo jako błogosławieństwo: Abraham (Rdz 13:2), Hiob (Hi 1:3), Salomon (1 Krl 3:13), Józef z Arymatei. Bóg sam o ich zamożności mówi z aprobatą. Bogactwo nie wyklucza wiary.

Linia 2 — bogactwo jako pułapka: „Łatwiej wielbłądowi przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego” (Mk 10:25). „Bogatym nakazuj, aby nie pokładali nadziei w niepewności bogactwa” (1 Tm 6:17). Bogactwo daje iluzję samowystarczalności.

Klucz pogodzenia obu linii: nie wielkość majątku, lecz jego rola w sercu. Człowiek, który ma dużo i służy nim bliźnim, podoba się Bogu. Człowiek, który ma niewiele i obsesyjnie pragnie więcej, jest w gorszej pozycji niż pierwszy.

Program Pawła dla bogatych (1 Tm 6:17-19): 1) Nie bądźcie wyniośli. 2) Nie pokładajcie nadziei w bogactwie. 3) Bądźcie hojni. 4) Inwestujcie w dobre czyny. 5) Gromadźcie „dobry fundament na przyszłość”. Paweł nie żąda zubożenia — żąda mądrego zarządzania.

Praktyczne testy stosunku do zamożności: a) Czy zdobywam pieniądze uczciwie? b) Czy hojnie dzielę? c) Czy nie pokładam w nich ufności? d) Czy potrafię oddać je, jeśli Bóg by tego wymagał? e) Czy moje serce jest w nich, czy poza nimi? Jeśli „tak” na większość — bogactwo jest zdrowe. Jeśli „nie” — problem nie w kwocie, lecz w sercu.